Redenen genoeg voor TiNCK om met directeur Stijn Roggeman en communicatieman Frank Hessens een uitgebreide babbel te hebben over verleden, heden en toekomst van deze ambitieuze muziekclub.
Wat gegroeid is uit een noodzaak, is ondertussen ons handelsmerk geworden.
Is De Kreun zoals vele muziekclubs ook ontstaan uit een overenthousiast jeugdhuis?
SR: De Kreun is eigenlijk onstaan uit Jeugdclub De BIE EN Jeugdclub D'Helle. Ze budndelden hun krachten aanvankelijk onder de naam 'Cactus' maar schakelden snel over naar De Kreun. Met de jaren organiseerden deze vrijwilligers steeds meer live concerten waardoor het huis een relevante muziekclub werd.
FH: Die reputatie was zeker al gevestigd zo'n 15 jaar geleden want toen de eerste gesprekken rond de oprichting van de koepel van onafhankelijke muziekclubs werden gevoerd, zat De Kreun mee aan tafel.
Waarom werd er een overkoepelende structuur opgericht.?
SR: De muziekclubs wilden erkend worden door de Vlaamse overheid en in aanmerking komen voor subsidies. Het duurde even voor de clubs op één lijn geraakten maar in 1996 ging de vzw Clubcircuit van start. De Kreun was als medeoprichter onmiddellijk betrokken bij de uitbouw van de organisatie. Onder andere onder druk van het Clubcircuit ontstond begin 1998 het muziekdecreet dat tot eind 2005 de erkenning en subsidiëring van de muzieksector door de Vlaamse gemeenschap regelde.
Op welke muziek heeft De Kreun dan zijn reputatie gebouwd?
FH: Omdat de vorige locatie in Bissegem maar een capaciteit van 180 personen had en we ons buiten de gouden driehoek Brussel-Gent-Antwerpen bevonden, is De Kreun zich automatisch gaan profileren als een voorloper. Nog meer dan andere clubs gingen wij graven in wat nieuw en veelbelovend was.
SR: Wat gegroeid is uit een noodzaak, is ondertussen ons handelsmerk geworden. We focussen op wat de muziekbeleving blijft uitdagen.
We stellen onszelf voortdurend in vraag en willen ontdekken hoe we onze missie ook anders kunnen invullen.
In De Kreun kan je meer doen dan concerten meepikken?
SR: Onze werking steunt op vier peilers: concerten, ondersteuning, educatie en creatie.
Wie in de regio bezig is met muziek en iets nieuws wil doen, kan bij ons terecht voor ondersteuning.
Wat moet ik daaronder verstaan?
SR: Ik geef steeds hetzelfde voorbeeld. Stel dat een bassist een fantastisch idee heeft met een blokfluit maar speelt zelf geen blokfluit… We begeleiden hem in zijn zoektocht naar een geschikte blokfluitspeler, zorgen voor een betaalbare opnamestudio, helpen hem aan de geschikte apparatuur en werken samen het artistieke parcours uit. Voor wat creatie betreft, richten we ons eerder op co-producties. Zo zijn we momenteel in de weer met een muziek-theatervoorstelling, samen met Antigone en het Stedelijk Conservatorium.
Hoe vullen jullie het educatieve luik in?
SR: We stellen onszelf voortdurend in vraag en willen ontdekken hoe we onze missie ook anders kunnen invullen. Omdat er reeds een groot aanbod aan traditionele workshops bestaat, lanceerden we dit jaar 'On Stage With'.
FH: We laten iemand die het in het muziekveld gemaakt heeft een persoonlijk verhaal brengen. Het publiek zit eveneens op het podium en in dit intieme kader kunnen ze in dialoog gaan met de artiest. Zo kan kennis en ervaring op een andere manier worden overdragen. Bovendien komen zowel actieve als passieve muziekliefhebbers daar op af. Bij de eerste editie met Buscemi wilden sommigen weten met welke software hij zijn beats programmeerde terwijl anderen gewoon zijn mening over deze of gene plaat wilden kennen.
SR: We hebben wel nog enkele praktische workshops in onze portefeuille maar die spitsen zich steeds meer toe op computertoepassingen zoals de cursus Ableton. Daar blijft een enorme interesse voor en het aanbod op de markt is zeer beperkt.
Jullie treden ook op als popinfopunt?
SR: Ook al organiseren we geen doceersessies meer, voor marketing en zakelijke info kan de jonge muzikant bij ons terecht. Hij vraagt zich af of hij de 150 euro van dat eerste geslaagde optreden moet aangeven en of dit invloed zal hebben op de kinderbijslag? Wij zoeken het uit. Een lokale organisator wil tips om zijn festival beter bekend te maken? Hij is welkom bij ons voor advies.
Om even terug te grijpen naar de concerten, jullie focussen op wat vernieuwend is?
FH: Een groot deel van de 25 tot 30 concerten die we jaarlijks organiseren, is voorbehouden voor bands die zich in de marge van de popmuziek ontwikkelen. Zo komt op 10 februari Enon langs, de nieuwe groep van John Schmersal, de gitarist van wijlen Brainiac dat eind de jaren '90 een zeer vernieuwende band was. Onze zoektocht naar vernieuwers heeft ook een tragisch kantje. Niet zelden afficheren we groepen die zoveel talent hebben dat ze doorgroeien naar een niveau waardoor ze bij hun volgende tournee voor ons niet meer betaalbaar zijn…
Zoals?
FH: Zoals Liars dat hier recent was. De volgende keer dat die gasten naar België komen, staan die gegarandeerd in de AB. Een tweede poot in onze programmering grijpt terug naar de jazz- en funktraditie van dit huis. Ook hier gaan wij bewust niet mainstream. De optredens zijn staand zodat je kan dansen op de muziek, want in zijn oervorm was jazz uiteindelijk dansmuziek. Met een knipoog naar Thelonious Monk doen we dit onder de naam 'Straight, No Seater'. Zo kan je op 16 februari naar Polar Bear, een tweede spin off van die waanzinnig goede vernieuwers die drummer Seb Rochford en saxofonist Peter Wareham zijn. Deze heren etaleerden al eerder dit jaar met hun andere band Acoustic Ladyland een gedrevenheid die ongehoord is en dat mag je ook letterlijk nemen.
En de derde poot van de muziekprogrammering is?
FH: Het derde luik is het ondersteunen van regionale groepen. Piet Goddaer en Goose om er maar twee te noemen, zijn niet toevallig uit deze schoot gegroeid. Het heeft ook vaak te maken met explicietere opdrachten die we binnen een concert willen steken zoals 'Student Welcome' en Westtalent. Voor deze concerten mag het StuBru gehalte al wat groter zijn.
Waar moet ik Sonic City plaatsen?
FH: Weet je, we zijn op vele fronten actief. We organiseren CD-release party's. We verzorgen live-opnames. Op 15 april komt Flat Earth Society voor de tweede keer dit seizoen langs, deze keer om een live plaat op te nemen. We werken ook rond specifieke projecten zoals bijvoorbeeld op 22 december Fiesta Mestiza in samenwerking met OCMW Kortrijk. Hiervoor programmeren we goede bands maar houden het zeer toegankelijk zowel in termen van prijzen als communicatie omdat dit project zich in eerste instantie richt tot de Sint-Janswijk (V-Tex in de volksmond) in Kortrijk. We doen jaarlijks mee met een eigen programma in 'Kortrijk Congé' en de 'Sinxen Feesten'. Dit jaar kwam er dan Sonic City bij. We geven een curator carte blanche en hopen zo andere segmenten van vernieuwende muziek te kunnen belichten. Voor de eerste editie is dit alvast gelukt. Aldo Struyf en Tim Vanhamel van Millionaire staken een schitterend programma in elkaar met nadruk op alles wat er in de marge rond gitaar gebeurt. Sonic City had zowel bij het publiek als de pers een grote respons. en zette zowel De Kreun als Kortrijk terug op de muzikale kaart.
Grensoverschrijdend werken is een specialisme.
Werken jullie samen met de andere muziekclubs in West-Vlaanderen?
SR: Zeker. We ontmoeten elkaar op het niveau van het clubcircuit maandelijks. Hoewel we formeel geen programmeringsoverleg hebben, bellen we elkaar om te vermijden dat we op een zakdoek met dezelfde namen komen in hetzelfde seizoen. Maar soms gaat het verder. Zo zullen we samen met 4AD, Les 4 Ecluses uit Duinkerken en Le Grand Mix uit Tourcoing een nieuw INTERREG IV-project indienen onder de werktitel 4x4. Je kan het beschouwen als de opvolger van PassPartout.
Vandaar dat jullie een sponsor uit Noord Frankrijk hebben?
FH: Met www.LillelaNuit.com hebben we een mediadeal gesloten. Het is immers het belangrijkste webplatform rond jongerencultuur in Noord-Frankrijk waar muziek uiteraard een belangrijk onderdeel van is.
Met PassPartout hadden we misschien te veel en te verscheiden partners. We programmeerden samen bands, probeerden via een aangepaste communicatie tot publieksuitwisseling te komen, wisselden tips en know how uit. Nu willen we dit beter kanaliseren door met 4 partners, die specifiek rond muziek werken, intensiever onze krachten te bundelen.
SR: Grensoverschrijdend werken is een specialisme van ons en daarom willen we dit nog beter uitbouwen. Hopelijk krijgen we daar begin volgend jaar groen licht voor want een flink stuk van onze werkingsmiddelen voor die nieuwe ambities, hangt van die goedkeuring af.
Vertalen deze inspanningen zich ook in het publieksbereik?
FH: Uiteraard, ongeveer 25% van onze toeschouwers komt uit Noord-Frankrijk en het is onze stille hoop dat hun aandeel verder groeit naar 40%.
Mik je daarvoor specifiek op de studenten uit Noord-Frankrijk?
FH: Pas op, ons publiek bestaat in hoofdzaak uit wat ik zou noemen 22-plussers. Ik merk dat er op jongere leeftijd veel minder interesse is in het live-gebeuren. Naar mijn gevoel vind je studenten wel op de zomerfestivals maar is hun muzikale bagage en interesse vaak nog niet ruim genoeg om ook op het alternatieve aanbod in te gaan.
Hoe verloopt de samenwerking met de andere actoren uit het drukke Kortrijkse cultuurlandschap?
FH: Ik werk nog maar acht maand in Kortrijk maar heb alvast het gevoel dat ieder de sterktes van de andere spelers weet te appreciëren. Recent vroeg BudaFest ons om de party te organiseren. Wij zijn op onze beurt bij Buda gaan vragen hoe we de vernissage van de tentoonstelling bij Sonic City moesten organiseren. We hoeven trouwens ook niet in elkaars vaarwater te komen. Het Cultuurcentrum programmeert muziek die een grotere capaciteit behoeft, hun jazzaanbod is dan weer voor een zittend publiek, voor de 'Sinxen feesten' werken we dan juist weer samen. Volgens mij heeft iedere speler op een heel organische manier zijn plaats in het landschap verworven. Bovendien is het een van de opdrachten van Lieselotte Deforce van het Muziekcentrum Track om tussen de verschillende muzikale spelers in het Kortrijkse wat te bemiddelen zowel naar de overheden toe als naar de basis.
Vanaf 2009 hopen we te beschikken over onze nieuwe zaal.
Jullie hebben bouwplannen waardoor de zaalcapaciteit sterk zal uitbreiden.
SR: Vanaf april 2008 willen we met de bouwwerken starten en hopen dan vanaf het seizoen 2009 - 2010 te beschikken we over onze nieuwe zaal voor 400 man op het gelijkvloers en 200 op het balkon. Momenteel gaan onze concerten door in de vroegere Limelight zaal en met een capaciteit van 250 personen is dat een ideale tussenstap.
FH: Bovendien zullen de faciliteiten voor zowel de artiesten als het publiek helemaal state of the art zijn. Al zeg ik het zelf, we hebben nu al een fenomenaal geluid voor een kleine zaal en dat zal ook straks het geval zijn. De buitenkant van het pand wordt met zijn betonnen structuur voor sommige mensen misschien een moeilijk verhaal. Maar binnenin zal de muziekliefhebber de feel, het warme en het intieme van de Limelight terug vinden.
Zal de grotere capaciteit invloed hebben op de programmering?
FH: Daar is zeker geen noodzaak toe. Alleen al de verhuis van Bissegem naar Kortrijk centrum zorgde voor een verdubbeling van onze publiekscijfers. Ik ben er van overtuigd dat we nog helemaal niet aan het einde van ons verhaal zijn. Er is nog veel werk aan de winkel. Sommige mensen, zelfs mensen die professioneel met muziek bezig zijn, weten nog steeds niet dat De Kreun ondertussen in Kortrijk ligt. Bovendien moeten we nog meer benadrukken dat Kortrijk niet ver is voor een Antwerpenaar, laat staan een Gentenaar, zeker nu De Kreun vlak bij het station gevestigd is. Net zoals je De Vooruit met Gent associeert, moet De Kreun in één adem aan Kortrijk gelinkt worden.
SR: We willen ons programma trouw blijven. Of om het in beleidstermen uit te drukken, we staan op de integriteit van ons artistiek product. Zoals Frank zei, we zullen maximaal inzetten op marketing en promotie om zoveel mogelijk publiek naar de concerten te lokken. We passen ons product niet aan het publiek aan maar willen juist het publiek sensibiliseren voor de genres die wij brengen. Daarnaast zullen we onze locatie ook inzetten voor andere doeleinden.
De Kreun zal te huur zijn voor andere organisaties?
SR: Dat is in ieder geval een belangrijke optie die we momenteel onderzoeken.
FH: Onze nieuwe locatie op het Stationsplein zal ook toelaten om makkelijker onze opdracht te vervullen. Zo kunnen we bijvoorbeeld inspelen op andere noden van de Kortrijkse jeugd waarvoor nu een logistiek probleem is. Daarbij denk ik bijvoorbeeld aan alternatieve dansfeesten.
SR: We willen ons profileren als gangmaker voor de kritische muziekbeleving in de grensregio. Dit vertaalt zich niet alleen in onze concertwerking maar bijvoorbeeld ook in de ondersteuning van alles wat met muziekbeleving te maken heeft. Dit gaat van het aanbieden van een podium voor beloftevolle muzikanten, zoals recent met Westtalent, tot het ter beschikking stellen van onze infrastructuur voor genres in de actuele muziek, zoals hiphop, die wij niet programmeren.
Dit is een verhaal van passie waarvoor geen middenweg bestaat.
En jullie doen dat allemaal met 5 mensen?
FH: Met vier full times en één 4/5e. Dit is een verhaal van passie waarvoor geen middenweg bestaat. Voor het geld moet je het niet doen want zo goed betaalt de job natuurlijk niet. Bovendien kijken hier niet op een uur meer of minder. We zijn gewoon gebeten door muziek en willen dat met anderen delen. Dat maakt dat we met een heel kleine ploeg heel wat meer opzetten dan je vaak in het reguliere gesubsidieerde circuit ziet. Ik moet er ook eerlijkheidshalve aan toevoegen dat de verhuis naar Kortrijk ook intern voor een vernieuwd elan heeft gezorgd. De bouwplannen bieden ons nog meer mogelijkheden om er iets moois van te maken en dat vertaalt zich in nog meer gedrevenheid. Sonic City was alvast een goed voorbeeld van dat vernieuwde elan.
Kunnen jullie ook de hulp inroepen van vrijwilligers?
FH: We hebben een kleine maar zeer actieve vrijwilligersploeg die ons puur organisatorisch bijstaat. Recent hebben we die uitgebreid met een pool promotionele ambassadeurs.
Het kan bijna niet anders of jullie moeten ook zelf muziek maken?
FH: Op Stijn na zijn we allemaal wel actief. Tom Vangheluwe is gitarist bij Galatasaray, een project dat eind de jaren '90 werd opgericht voor het Kortrijkse festival Happy New Ears. Ook Mich Decruyenaere speelt in die band en is tevens gitarist bij Hitch. Bart Geldhof is als DJ in de weer met vooral jazz en funk. Mijn alterego DJ Big Train trekt, al dan niet samen met Kurt Overbergh van de AB aka DJ White Jazz, het land door om mensen te laten ontdekken dat jazz in eerste instantie gemaakt is om op te dansen.
We wensen De Kreun alvast een swingende toekomst toe.
Interview en tekst: Jean-Pierre Prinzie
links: